Mostrando entradas con la etiqueta carozón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta carozón. Mostrar todas las entradas

martes, 21 de abril de 2020

Confinamiento DIA X

Hola a tod@s!

De nuevo vuelvo por aquí, ya que es mi rinconcito de desahogo particular, y como no, en estos tiempos de confinamiento, no hay mejor lugar para escribir que este no? aunque suene a eco y no me lea nadie, se que me servirá de mucho.
La verdad es que llevo tiempo dándole vueltas a como darle la vuelta a todo. De como volver a ser un poco mas yo, ya que hace unos años me perdí bastante y no logro volverme a encontrar del todo. Os ha pasado?
Me hago preguntas del tipo: que es lo que mas te gustaría hacer? te gusta donde estas ahora? que te gustaría cambiar?. Pues bien, la verdad es que son muchas las cosas que me gustan y que me gustaría hacer, algunas dan mucho vértigo, algunas son casi imposibles pero ahí están, algunas simplemente son imposibles.
Que os gustaría hacer con vuestra vida? os dedicáis a lo que mas os gusta?
A veces, las personas que te compañan no creen mucho en ti ni en tus sueños, porque precisamente parecen irreales pero en ello, estoy bastante acostumbrada. Alguna vez habeis escuchado eso de "eso que quieres hacer no sirve para nada, no te va a dar de comer" ya... pero y si me llena el alma?

Soy una persona con mucha imaginación pero incapaz de llevar a cabo lo que imagino. No lo puedo transmitir a mis manos por ejemplo para dibujar algo que está en mi cabeza.
En cantar por ejemplo, se me da bien, necesito mucha practica pero no lo hago nada mal. Dejé un coro que me gustaba mucho porque iba a empezar una nueva vida en otro sitio y aún así no he vuelto a intentarlo. Porque? por falta de apoyo? no lo se muy bien...

Bueno, el caso es que me voy a desahogar mas por aquí y me encantaría que si alguien me lee y quiere compartir conmigo algo de lo que siente y piensa, aquí estaré.

Gracias por leerme!


Nuna*

lunes, 28 de marzo de 2016

Aprendiendo

El tiempo pasa muy rápido, y cuando te quieres dar cuenta, se acaba y no has hecho ni la mitad de lo que tenías apuntado en esa lista imaginaria que te habías hecho con la esperanza de que esta vez SI que lo conseguías.

Después de unos meses sin pasar por aquí, y no por no tener nada que escribir, al contrario, ya que tengo una libreta llena de escritos que quería colgar, he vuelto para desahogarme de nuevo.

He aprendido muchas cosas a lo largo de todos estos meses. He aprendido a aguantar las ganas de chillar, salir corriendo, incluso golpear por impotencia. He aprendido a saber cortar a tiempo las ataduras que tanto me llevaban a preguntarme el "porque" de las cosas. He aprendido a saber contestar, a saber soportar o mas bien a saber entender como es cada cual de los que me rodean. He aprendido a llamar si necesito ayuda, he aprendido a hablar sin tener que comerme las palabras por el miedo al "qué pensaran de mi". He aprendido a mirar a los ojos, a saber reírme, y a aguantar la sonrisa en momentos en los que ni siquiera quería sonreír. Pero sobretodo he aprendido a sacarme la máscara que me ponía por miedo a que no me aceptaran. Esa maldita mascara que hacía que todo lo que me ocurría no se notara, y así, nadie preguntaba.

Aún me queda muchísimo que aprender, pero se que poco a poco lo voy a ir consiguiendo. Quiero aprender muchas cosas todavía.

Seguimos.



.Nuna*


domingo, 8 de febrero de 2015

Divina locura

"La locura es una enfermedad divinamente contagiosa"

Y quién decide quién está loco y quién no? La locura es un placer que solo los locos conocemos. Y no todo lo que entendemos por locura significa algo malo. Para mi la locura significa ser yo misma, sin nada que me impida hacerme sentir libre. Para mi, la locura es el saltar, gritar, hablar sin parar, abrazar, besar, idolatrar, sentir, correr... todo lo que me salga en el momento en el que quiera sacarlo. Y eso es malo?

A veces siento la necesidad de romper con todo. Salir corriendo. Cerrando puertas detrás mío. A veces me he sentido como en una habitación sin ventanas. Sin poder coger el suficiente aire como para poder abrir los ojos. Solamente con la necesidad de escuchar el silencio. Preciado silencio.

A cada paso se ralentiza todo. La luz se va atenuando al ritmo de la música que sale de los auriculares. El aire es frío pero no importa, me gusta sentirlo. A medida que avanzo pienso en todo lo que tengo que hacer, Y la verdad es que echo de menos el no pensar en nada de eso. Simplemente hacerlo como salga y como sea dejar que ocurra. No es eso lo que deberíamos hacer todo?
Pues para mucha gente eso es una locura y para mi es abrir las alas. Salir corriendo sin saber a donde voy. Gritar al aire, perseguir las luces, besar los instantes que pasan por delante mío y que muchas veces no aprovecho por la manía de pensar demasiado. Sal y abraza, besa, salta, ríe con quien quieras y con quien comparta contigo tu locura porque eso es lo mas preciado que tenemos.

*Nuna. 

lunes, 2 de junio de 2014

Demasiado corazón

Después de varios paréntesis en los que me he perdido pero por suerte me he vuelto a encontrar... por fin vuelvo a escribir con un poco mas de fuerza.
He pensado en rendirme mil veces, de dejarlo todo y desaparecer por un tiempo. Parece que cuando algo sale mal, todo lo demás se pone de acuerdo para hacer lo mismo, y entre unas cosas y otras te olvidas de todo lo que realmente es importante. Por suerte, siempre tengo a alguien a mi lado que me hace tocar con los pies en el suelo, y poner en una balanza lo bueno y lo malo.

Ahora viene una época en la que hay que tomar decisiones, en la que hay que decidir que camino tomar. Parece todo cuesta arriba pero sé que lo puedo conseguir. Después de un tiempo sintiéndome un poco apartada del mundo, sé que puedo conseguir muchas cosas pero solo si me centro en lo que realmente importa.

Le pongo demasiado corazón a las cosas, y quizás por eso, cuando se rompe, lo siento mas que con nada que me pudiera pasar. Tengo la esperanza puesta en todo lo que hago, no sé esperar nada malo de nadie ni de nada, y es por eso que muchas veces, me quedo flotando con la idea de que todo puede ser maravilloso. Pero esa idea no la pierdo. Sé que todo puede ser maravilloso. Pero tengo que aprender a tocar con los pies en la tierra y conseguir mis objetivos sin obsesionarme por ellos.

Alguna vez os ha pasado lo que a mi? una desconexión del mundo...

Muchas gracias por leerme. He vuelto!


*Nuna.


miércoles, 26 de marzo de 2014

Una gota de emoción

En una noche estrellada, nos encontramos... Me cogiste de la mano, programando casa segundo al detalle para que no nos perdiéramos nada...

Me dijiste que te siguiera... y así lo hice... con los ojos tapados por el miedo que me producía no saber a dónde llevaba todo esto. Nunca había tenido tantas ganas de estar a tu lado y al mismo tiempo salir corriendo.

Me llevaste andando por caminos mágicos, únicos. Tu, yo, el aliento gélido de esa noche...

Nos perdimos entre los brazos de la noche, nos dejamos llevar por la ansiedad y la emoción que producía el saber que eso nunca más se volvería a repetir, o al menos eso creíamos.

A cada suspiro, un beso tuyo lo capturaba todo.

A cada mirada, una estrella desaparecía abrumada por lo que nos decíamos con los ojos.

A cada caricia, los árboles dejaban caer sus hojas.

A cada beso, el aire nos rodeaba para obligarnos a no separarnos jamás.


Pero como todo lo bueno se acaba, la luz del Lorenzo nos despertó, bañados en sensaciones, emociones a flor de piel y un ligero temblor que nos hacía presagiar que debíamos despertarnos de este rico sueño.

Nos despertamos.


Y todo quedó en aire, perfume, sensaciones y emociones...



*Nuna.


domingo, 26 de enero de 2014

Que podemos leer?

Hoy escribo este post después de los exámenes, como excusa para volver a retomar la lectura y recomendaros algunos libros que he leído o estoy leyendo, que me han gustado mucho y que estoy estoy segura que también os gustarán. Como siempre os dejo una breve sinopsis de cada uno.

Empezaré con uno que aún estoy leyendo y que me está gustando mucho. Me parece muy interesante ya no solo por lo que relata si no porque nos da a conocer una enfermedad tan importante y que padece tanta gente como es el autismo.

Memorias de un amigo imaginario
Autor: Matthew Dicks


Budo no es un niño corriente. Es curioso, inteligente, valiente y divertido; le encanta ir al colegio con Max, escuchar las lecciones de la señorita Gosk y descubrir nuevos lugares en los que investigar. Pero Budo también es capaz de atravesar paredes, estar enfrente de una multitud de personas y ser completamente imperceptible, e incluso permanecer vivo sin haber comido ni bebido en toda su vida. Y es que, como ya se ha dicho, Budo no es un niño corriente: es un amigo imaginario, surgido de la mente de Max.
Como todos los amigos imaginarios del mundo, Budo estará en la tierra siempre que Max siga creyendo en él; por eso mismo, sabe que su tiempo se está agotando, pues tarde o temprano Max crecerá, se olvidará de él y entonces desaparecerá, como tantos otros antes que él. Hasta entonces, lo único que puede hacer es permanecer a su lado, ayudar a Max a comprender la realidad, que tan complicada le resulta a veces, y buscar la manera de existir para siempre. Sin embargo, el orden de sus prioridades cambia radicalmente cuando Max se encuentra en peligro y comprende que él es el único que puede salvarlo.

Es una historia muy bonita y nos hace retroceder a la infancia, cuando teníamos todos esos "grandes" problemas que nos hacían pasarlo tan mal. En este libro los vemos desde otro punto de vista. Desde el punto de vista de este amigo imaginario.






Maldito Karma

Autor: David Safier


La presentadora de televisión Kim Lange está en el mejor momento de su carrera cuando sufre un accidente y muere aplastada por el lavabo de una estación espacial rusa. En el más allá, Kim se entera de que ha acumulado mal karma a lo largo de su vida: ha engañado a su marido, ha descuidado a su hija y ha amargado a cuantos la rodean. Pronto descubre cuál es su castigo: está en un agujero, tiene dos antenas y seis patas… ¡es una hormiga! Kim no tiene ganas de ir arrastrando migas de pastel tras haber eludido los hidratos de carbono toda su vida. Además, no puede permitir que su marido se consuele con otra. Sólo le queda una salida: acumular buen karma para ascender por la escala de la reencarnación y volver a ser humana. Pero el camino para dejar de ser plagado de contratiempos.


Me ha gustado mucho este libro porque me ha hecho valorar muchas cosas que antes no valoraba, por simple que parezca. Aunque también me he reído mucho.




Una tienda en París
Autor: Màxim Huerta


En esta ocasión, nos sumergimos en la vida de Teresa, una mujer de mediana edad que decide cambiar radicalmente su vida gracias a un encontronazo con un cartel en una tienda de antigüedades en Madrid. Ese cartel escrito en francés ponía: Aux tissus des Vosges, Alice Humbert. Nouveautés. (tejidos de los Vosgos. Alice Humber. Novedades). A partir de ahí nos trasladamos al París de los años 20 de la mano de Teresa y Alice, que nos contarán su vida, sus historias, sus pasiones... y sobretodo seremos parte de una historia preciosa llena de coincidencias que seguro que mas de uno hemos sentido muchas veces en la vida.
Es un libro que me ha enganchado desde el primer momento. He querido leer mas y mas. Es una historia que te hace ponerte en la piel de esas mujeres y ver como sería tu vida en sus zapatos.



Muy recomendable.





Sé lo que estas pensando
Autor: John Verdon


Un hombre recibe una carta que le urge a pensar en un número, cualquiera. Cuando abre el pequeño sobre que acompaña al texto, siguiendo las instrucciones que figuran en la propia carta, se da cuenta de que el número allí escrito es exactamente en el que había pensado. David Gurney, un policía que después de 25 años de servicio se ha retirado al norte del Estado de Nueva York con su esposa, se verá involucrado en el caso cuando un conocido, el que ha recibido la carta, le pide ayuda para encontrar a su autor con urgencia. Pero lo que en principio parecía poco más que un chantaje se ha acabado convirtiendo en un caso de asesinato que además guarda relación con otros sucedidos en el pasado. Gurney deberá desentrañar el misterio de cómo este criminal parece capaz de leer la mente de sus víctimas en primer lugar, para poder llegar a establecer el patrón que le permita atraparlo.
Este libro es el primero de una tetralogía que la verdad tengo ganas de leer. Este me ha gustado mucho ya que me ha enganchado muy fácilmente.








Estos son los 4 libros de hoy. En cuanto vaya leyendo os los voy colgando!


*Nuna.


martes, 7 de enero de 2014

Motivación



"No podemos cambiar nuestro destino de la noche a la mañana, pero podemos cambiar nuestro rumbo de la noche a la mañana". Jim Rohn

Alguien dijo alguna vez que lo que hoy somos es el resultado de lo que pensamos en el pasado y de las decisiones que hemos tomado en el pasado.
Y nuestro futuro será el resultado de lo que hoy pensamos, de lo que hoy creemos y de lo que hoy hagamos y determinemos.
En el pasado, hubo algo que nos hizo cambiar de rumbo, que nos hizo darnos cuenta de que quizás el camino que habíamos creído que era el correcto, en realidad no lo era, o no nos había ido del todo bien.

Ahora, con el nuevo año, nos ponemos nuevas metas y queremos surcar "nuevos mares". Hoy mismo podemos empezar a prepararnos para conseguir estas metas, ya sea hacer dieta, dejar de fumar, ir al gimnasio o cosas mas a nivel personal y/o profesional.
En mi caso, han pasado muchas cosas durante el último año, y la gran mayoría me han ayudado a darme cuenta que nunca es demasiado tarde para ponerte a estudiar, a hacer ejercicio o preocuparte por esas pequeñas cosas que valen la pena y las que no valen la pena dejarlas por ahí. He querido correr demasiado en muchas cosas, creyendo que podría abarcarlo todo, pero ahora me doy cuenta que no tengo que tener tanta prisa en conseguirlo todo. Las metas están ahí, pero para llegar a ellas, tengo que hacer muchas cosas antes, sobretodo como persona. Y ahora es cuando empiezo a crecer para llegar a ellas. Y de eso se trata la motivación. Creer en todo aquello que podemos conseguir y buscar esas pequeñas cosas que nos ayudan a creer en ello.
El pasado no lo podemos cambiar, pero podemos aprender de él y podemos tomar determinaciones para que nuestro futuro podamos crearlo nosotros a partir de nuestras acciones y nuestras decisiones. Podemos cambiar de rumbo cuando queramos.

Este post va para todas esas personas que necesitan una motivación para empezar el año. Somos muchos que nos hemos puesto metas y seguro que podemos conseguirlas pero no queramos abarcar demasiadas cosas, vamos poco a poco, y podemos conseguirlo todo!

Ánimos y feliz año 2014!

*Nuna.







domingo, 29 de diciembre de 2013

Déjame ser

"Si me miras a los ojos, puedes ver muchas cosas en las que nunca te paraste a analizar. Verás mil cosas que seguramente nunca has visto en nadie mas. 
Si me miras a los ojos, veras que tengo mucho que dar, pero también mucho que aprender. Solo necesito que entiendas, que si me miras a los ojos, es porque me quieres ver."  (Nuna Jinsei)

Si me dejas ser, te podré dar todo lo que quieras, a cambio de tus abrazos, de tu cariño, de que solamente estés ahí, de que no te escapes, de que no desaparezcas, de que cuando las cosas se tuerzan no te vayas corriendo, de que cuando una lagrima roce mi mejilla o la tuya, estemos ahí para secarla, de que cuando se oiga un "te quiero" se tome en serio, de que cuando el mal tiempo no azote no nos caigamos porque nos sepamos aguantar el uno al otro. Solo te pido eso, que seas TU pero que me dejes ser...

Déjame ser la que vuela, la que grita, la que llora o la que ríe porque le apetece o lo necesita, la que se pone a bailar cuando menos te los esperas, la que corre tras el viento, la que le encanta ser una niña pequeña de tanto en cuanto porque piensa que la parte infantil no se debe perder nunca. Déjame ser la que salta al vacío, la que se quiere arriesgar, la que se quiere caer y la que se tiene que levantar, la que le encanta abrazar y besar y que la abracen y la besen, la que busca el calor humano siempre que puede, la que escucha cuando nadie mas lo hace, la que siempre te coge la mano. Déjame ser una luchadora si quiero, déjame caerme si me quiero caer, déjame respirar el aire puro y coger fuerzas por mi misma. Déjame decidir, déjame llevar las riendas de las cosas mas difíciles, déjame soltarme, saber de que va todo esto, y sobretodo déjame ser YO. Porque nadie mas podrá ser yo, porque nadie mas podrá ver con mis ojos lo que yo veo, porque nadie mas sabrá lo que siento, porque nadie mas hará lo que yo hago, porque nadie mas entenderá lo que yo entiendo y nadie mas te podrá dar lo que yo te puedo dar. Déjame ser por que soy libre hasta que yo decida.

Por eso te pido que me dejes ser todo aquello que aun no sabes que soy.


*Nuna.

jueves, 31 de octubre de 2013

Somos lo que somos

Como escribió Jorge Bucay:


"Todo vale la pena. Porque somos quienes somos por aquello que hemos vivido. Somos quienes somos por aquello que algunas personas dejaron en nosotros, pero somos absolutamente quienes somos gracias a aquello que hemos perdido, gracias a eso que ya no está con nosotros."

Partiendo de esta frase, que pensáis vosotr@s?


Creo que cada una de las cosas por las que pasamos en nuestra vida, tanto buenas como malas, nos marcan de alguna manera y nos hacen percibir las cosas, o mas bien la realidad, de una manera o de otra.
Pero somos quienes somos, por lo que hemos perdido, y por lo que han dejado en nosotros.


Cuando nos hacen daño, pasamos por momentos malos con alguien, siempre lo tenemos presente, siempre. Es algo que llevamos con nosotros. Es algo a lo que recurrimos cuando algo se nos repite o nos asusta. Es algo que queda en un rincón de la mente y no lo podemos sacar, ya que cualquier cosa que se asemeje a ello nos lo hace revivir. Pero no es malo, al contrario, el revivirlo o recordarlo, nos hace recordad todo aquello que no queremos volver a vivir ni a pasar y por lo tanto deberíamos interpretarlo como una señal de alerta.

Todo lo que perdemos que nos ha dejado huella, se refleja en nosotros como algo impasible. Pero no debemos olvidar que está allí para algo.

Cuando alguien no nos ha querido como nosotros lo hemos hecho, solo con mirarlo a los ojos nos damos cuenta de ello.

No hay pérdida que no signifique una ganancia, después de pasar ese duelo por la pérdida, viene el reencuentro con nosotros mismos, pensando en aquello que no tengo pero que pasó por mi y todo lo que me dejó. Eso es lo importante, quedarse con esa idea. Por eso somos lo que somos, por todo lo que hemos vivido, nos ha dejado, si, pero dejó tras de si miles de experiencias, pensamientos etc. Con eso es con lo que me debo quedar.

Muchas gracias por leerme! y no olvideis comentar!


*Nuna.





lunes, 21 de octubre de 2013

Hasta dónde por amor?

Muchas veces, en mis conversaciones con amig@s, sale esta pregunta que ya se ha convertido en un debate entre nosotros. Cada uno tiene su visión del amor y del romanticismo, y yo, que soy una romántica empedernida, que siempre me pierdo por amor, defiendo a capa y espada todo lo que podría llegar a hacer por esa persona especial. Pero, tanto como lo defiendo, también soy partidaria de siempre actuar con cabeza y teniendo muy claro que es lo que va por delante. 
He tenido varias relaciones, y cada una me ha enseñado algo diferente, pero una de las lecciones mas valiosas que quiero compartir con vosotros es esta:

Realmente merece la pena sufrir por alguien, por mas que lo queramos? Si esa persona a la que queremos nos ve sufrir y no hace nada por evitarnos aunque solo sea 5 minutos de dolor, merece la pena nuestro amor?

Reflexionemos. El verdadero amor no entiende de condiciones, no entiende desconfianza... solo entiende de sinceridad y de mirarse a los ojos incondicionalmente. Gracias a Dios yo encontré ese amor, pero me costó ver las grandes cosas que me aportaba y las cosas que me estaba perdiendo, hasta que aprendí que hay que abrir el corazón y la mente a todo aquello que nos dan incondicionalmente y, siempre, mirando a los ojos de el alma. Cuando tengamos eso, podremos hacerlo todo por amor, sin miedo a perder.


Os dejo este cuento de el gran Jorge Bucay que a mi me hizo ver muchas cosas en su momento.

Espero que os guste y os ayude.

Gracias por leerme y no olvidéis comentar! :)


*Nuna.

sábado, 19 de octubre de 2013

La ansiedad - Qué es una crisis de angustia?

Hoy, os traigo la segunda parte de la definición de la ansiedad. Concretamente, describiremos lo que es una crisis de angustia y todo lo que sucede cuando la padecemos.

¿Qué es una crisis de angustia?

Una crisis de angustia o un ataque de pánico se define por una aparición temporal y aislada de miedo o malestar intensos en los que se observan al menos 4 de los siguientes síntomas:

- Palpitaciones, empujes del corazón o elevación de la frecuencia cardíaca.
- Sudoración
- Temblores o impulsos
- Falta de aliento o sensación de ahogo
- Sensación de ahogarse
- Opresión o malestar torácico
- Náuseas o molestias abdominales
- Inestabilidad, mareo o desmayo
- Despersonalización (sensación de estar "separado" de uno mismo) o desrealización (sensación de irrealidad)
- Miedo a volverse loco o a perder el control
- Parestesias (sensaciones de hormigueo o entumecimiento)
- Escalofríos o acaloramientos

El inico es súbito y en poco tiempo (10 minutos más o menos) llegan a la máxima intensidad, suelen ir acompañados de una sensación o peligro inminente y un impulso o necesidad de escapar.
Es muy importante saber que no hay ningún peligro y que no puede suceder nada peor. Ninguna de las sensaciones indica que la persona esté enferma. Son sensaciones desagradables pero no peligrosas.
La crisis de angustia de diferencia de la ansiedad generalizada por su naturaleza inminente, y su gran intensidad.
El trastorno de pánico se presenta cuando al menos algunos ataques de pánico son inesperados y la frecuencia de los mismos es repetida. Hay preocupación persistente en tener otros ataques y sobre las consecuencias de los mismos, así como un cambio de comportamiento asociado.

¿Cuál es su frecuencia?

Las tasas de prevalencia del trastorno de pánico son entre 1,5% y el 3,5%. Es más frecuente en mujeres y hombres.

¿Cuándo empieza habitualmente?

Se puede iniciar al final de la adolescencia y hasta los 45 años, aunque es posible en la infancia y después de los 45 años.

¿Su duración?

Puede ser un hecho puntual o puede alargarse bastante en el tiempo. Todo dependerá de la situación de cada persona.

¿Qué pensamientos habitualmente se pueden tener?

Muy a menudo se tienen pensamientos muy catastróficos mientras se tiene una crisis de angustia. Algunos de los pensamientos son:

- Miedo a perder el control o a enloquecer
Tener crisis de angustia no tiene nada que ver con volverse loco.

- Miedo a tener problemas cardíacos
No hay ninguna evidencia clínica ni a nivel de investigación de que crisis de angustia frecuentes faciliten el tener problemas cardiovasculares.

- Miedo a asfixiarse
Esa sensación la produce la hiperventilación (respirar rápido). De hecho, se está cogiendo más aire de la cuenta.

- Miedo a desmayarse
La sensación de inestabilidad y de mareo son muy frecuentes cuando se hiperventila. El desmayo se produce cuando la presión arterial disminuye y, cuando una persona está ansiosa, la presión aumenta, por lo que es una garantía de que la persona no se va a desmayar (con la excepción de la fobia a la sangre y las heridas).


Hiperventilación 

El cicle que se da en la crisis de angustia es la siguiente:

Inicialmente hay un estímulo que lo desencadena, que puede ser interno (pensamiento, sensación, imagen) o externo (situación) -> percepción de amenaza, miedo -> hiperventialción -> sensaciones corporales -> interpretación catastrófica -> incremento percepción de amenaza, miedo -> hiperventilación - incremento sensaciones corporales.

Cuando la respiración es rápida se produce una entrada excesiva de oxigeno (y una eliminación excesiva de dióxido de carbono) provocando unos cambios químicos que se relacionan con algunas sensaciones corporales y mentales: sensación de mareo, alteraciones visuales, y sensación de irrealidad, hipersensibilidad a la luz (fotofobia), al ruido (hiperacusia), taquicardias, latidos irregulares, temblores, cansancio, escalofríos, presión y dolor torácico...

¿Qué se puede hacer?

Lo que es importante es respirar lentamente (justo lo contrario que la hiperventilación), haciendo inspiraciones que duren entre 2-3 segundos y las espiraciones entre 3.4 segundos. Es un tipo de respiración diferente de lo que se ha comentado en el antiguo post sobre la respiración abdominal o diafragmática. La respiración reduce las sensaciones corporales con cierta rapidez. También se puede respirar dentro de una bolsa de papel, o si no se dispone, dentro de las propias manos para reducir el efecto de la hiperventilación.


¿Qué te propones?

A lo mejor sabias varios de los temas citados anteriormente, pero lo importante es ponerlo en práctica, por lo que te puedes hacer algunos propósitos. Recuerda que no lo podrás cambiar todo a la vez. A continuación puedes hacer lo siguiente:

Hacer una lista de hábitos que quiero cambiar para moderar mi ansiedad. Por ejemplo:
- Cuidarme a mi mismo/a. Haré: 
-
-
-
-

- Respecto a dormir, hacer descansos durante el día a practicar algún método de relajación...

- Respecto al ejercicio físico...

- Respecto a mi organización del tiempo. Haz un horario...

- Algunos de los temas relacionados con ansiedad que quiero ir cambiando son:
-
-
-
-...


Bibliografia

American Psychiatric Association (1995). Manual diagnóstico y estadístico de los transtornos mentales.

Botella, C. Y Ballester, R. (1997). Trastorno de pánico. Evaluación y tratamiento.


Espero que os haya servido para entender un poco más estos trastornos, que parece que no le pasa a mucha gente pero realmente le pasa muchísima mas gente de lo que creemos.

Muchas gracias por leerme y no olvidéis comentar!


*Nuna.




sábado, 21 de septiembre de 2013

"Mare, de quin color son els petóns?"

Eren tocades les nou i, com cada nit, en roger va entrar dins el llit de la mare i se li acorrucà al costat. Es delia per gaudir uns instants més d'aquella escalfor coneguda i incomparable.

Se la va mirar de reüll i li preguntà:
- Mare, de quin color són els petons?
- Els petons? Doncs... els petons poden ser moltes formes i colors i, de fet, canvien de color segons el que ens volen dir. De vegades, fill, els petons són petits, xerraires, divertits i molt, molt bromistes. Aquests són d'un vermell resplendent com... com les cireres! I ens diuen "t'estimo per la teva alegria, frescor i vitalitat".
- Ah, com les cireres que ens posem a les orelles i fen veure que són arracades! va fer en Roger.
- Tu ho has dit!

- També hi ha moments, fill, en què els petons són sucosos i estan plens de vitamines de color taronja. És quan ens premen amb força i diuen "bon dia, és hora de llevar-se!"
- Aquests ja els conec! va interrompre en Roger, són els que em fas quan dius "ara et menjaré a petons", oi, mare?
- Sí, els mateixos!

- I de color groc, mare? N'hi ha de petons de color groc?
- I tant! Els dies que els petons són calents i intensos el seu color brilla com el sol. És quan ens expliquen com els agrada la nostra escalfor i companyia.

- Ah, si! I ens regalen agraçades i carícies... aquests m'agraden molt mare, va fer el Roger.
- Mare, i els que fan pessigolles a l'orella, al coll i a les galtes? Aquests de quin color són?
- Aquests són els que es mouen al ritme de la música i són de color verd lluminós com els camps i boscos quan bufa el vent. Els petons verds expliquen als que els estimen que els agrada la vida i veure com creixen i respiren.

La mare en veure que a en Roger se li tancaven els ulls, va baixar el to de veu i va continuar.
- De vegades, en canvi, els petons són llars, tranquils i d'un blau suau i esponjós com el cel. És quan ens expliquen que el seu amor és profund, sense límits, un amor tan gran que miris on miris sembla no acabar mai!
- I també arriben fins a la lluna? va preguntar en Roger.
- També, li va respondre la mare. 

- I saps? Sovint els petons són d'un color lila fosc i misteriós. Aquests dies els petons ens consolen perquè estem tristos, confusos o potser no sabem què fer i on anar i ens diuen "no pateixis, sempre seré al teu costat".

En Roger en un esforç per no tancar els ulls va exclamar:
- Mare, els petons són dels colors de l'arc de Sant Martí!
- Sí, fill.

La mare se'l va mirar, va fer un gran somriure i li va fer un petó al front. En Roger, en un últim alè de veu li va preguntar:
- I aquest, mare, de quin color era aquest petó?
- Aquest, fill meu, era un petó de "bona nit" blanc com la neu, i et volia explicar com m'agrada el silenci, la pau i la quietud que sento al teu costat. I saps com va néixer el color blanc? D'un petó que es van fer tots els colors de l'arc de Sant Martí!


Es un dels meus contes preferits i que algún dia explicaré als meus fills.


Dedicado a todas las madres del mundo! 
Dedicat a totes les mares del món!


*Nuna.